作词 : สุเมธ โปษยะนุกูล
作曲 : ชัชวาล ปุกหุต
ทำตัวตามสบายเหมือนเช่นทุกทีไม่มีทุกข์ร้อนอะไร
พอดนตรีบรรเลงเพลงที่คุ้นเคยเราเองก็ยังร้องไป
ยิ้มคล้ายๆไม่เป็นไรสักหน่อย
แต่พอมองดูคนที่เขามีใคร
แม้ว่าผู้คนจะรายล้อมอยู่ยังเผลอเหงาในใจ
เมื่อไหร่จะมีใครใครสักคนที่เป็นของเรา
เมื่อไหร่จะมีใครใครสักคนนะที่รักเรา
เท่านี้ที่ต้องการขอเกินไปตรงไหน
เมื่อไหร่จะมีใครใครสักคนที่เคียงข้างเรา
แค่อยากจะมีคนที่ทำให้ใจไม่ต้องเหงา
ไม่รู้ต้องเมื่อไหร่เหมือนมันยังห่างไกล
นาฬิกาเวลาพึ่งจะเที่ยงคืนผู้คนก็มากมาย
พอดนตรีบรรเลงเพลงให้เต้นกันใครๆเขาก็เต้นไป
ยิ้มและทักทายกับคนรู้จักแต่คงไม่มีใครลึกซึ้งใจเรา
ทั้งที่ผู้คนก็รายล้อมอยู่ยังเผลอนึกเบาๆ
เมื่อไหร่จะมีใครใครสักคนที่เป็นของเรา
เมื่อไหร่จะมีใครใครสักคนนะที่รักเรา
เท่านี้ที่ต้องการขอเกินไปตรงไหน
เมื่อไหร่จะมีใครใครสักคนที่เคียงข้างเรา
แค่อยากจะมีคนที่ทำให้ใจไม่ต้องเหงา
ไม่รู้ต้องเมื่อไหร่เหมือนมันยังห่างไกล
เมื่อไหร่จะมีใครใครสักคนที่เป็นของเรา
เมื่อไหร่จะมีใครใครสักคนนะที่รักเรา
เท่านี้ที่ต้องการขอเกินไปตรงไหน
เมื่อไหร่จะมีใครใครสักคนที่เคียงข้างเรา
แค่อยากจะมีคนที่ทำให้ใจไม่ต้องเหงา
ไม่รู้ต้องเมื่อไหร่เหมือนมันยังห่างไกล
ไม่รู้ต้องเมื่อไหร่เหมือนมันยังห่างไกล