ฤดูฝน - Paradox
ในวันที่ฝนพรำ
ใจฉันมันเปียกปอนด้วยน้ำตา
บางครั้งมันก็อยากให้ฝน
โปรยลงมา
กลบรอยน้ำตาที่เอ่อ
ในวันที่ไร้เธอ
ตัวฉันยังเหม่อมองดูฟ้าไกล
มองฟ้าคราม
เปลี่ยนเป็นเมฆฝนที่มืดหม่น
และมีแต่ความเสียใจ
ฤดูกาลจะผ่านไปเท่าไร
ก็ยังจำเรื่องราวทุกอย่าง
ฟ้าที่มอง
กลับเหลือ
แต่ความอ้างว้าง
ฝนซัดสาด
ให้มันเปียกปอน
ไปพร้อมน้ำตา
ในวันที่มองดูฟ้าคำราม
ในวันที่เธอไม่อยู่ดังเดิม
ก็ปล่อยให้ฝนซัดสาด
ความเหงา
มันเจ็บปวดร้าวเหลือเกิน
ให้ฉันได้อยู่กับฝนโปรยปราย
ในวันที่ฉันต้องอยู่คนเดียว
ในวันที่ฝนโปรย
เดินตากฝนออกไปให้ฝนพรำ
ใจเหม่อลอย
มันแตกสลายในอากาศ
เมื่อเดินผ่านทางที่เคย
ก็ยังคิดถึงเธอ
ความทรงจำมากมาย
ก็ต่อให้นานสักเท่าไหร่
ก็ยังคงลืมมันไม่ได้
ฤดูกาลจะผ่านไปเท่าไร
ก็ยังจำเรื่องราวทุกอย่าง
ฟ้าที่มอง
กลับเหลือแต่ความปวดร้าว
ฝนซัดสาด
ให้มันเปียกปอน
ไปพร้อมน้ำตา
ในวันที่มองดูฟ้าคำราม
ในวันที่เธอไม่อยู่ดังเดิม
ก็ปล่อยให้ฝนซัดสาด
ความเหงามันเจ็บปวดร้าว
เหลือเกิน
ให้ฉันได้อยู่กับฝน
โปรยปราย
ในวันที่ฉันต้องอยู่คนเดียว
ก็อยู่กับฝนซัดสาด
ให้มันเปียกปอน
ไปพร้อมน้ำตา
ในวันที่มองดูฟ้าคำราม
ในวันที่เธอไม่อยู่ดังเดิม
ก็ปล่อยให้ฝนซัดสาด
ความเหงามันเจ็บปวดร้าวเหลือเกิน
ให้ฉันได้อยู่กับฝนโปรยปราย
ในวันที่ฉันต้องอยู่คนเดียว
ไม่เหลือใคร
ไม่เหมือนเดิม
เธอหายไป
ไม่มีเธออีกแล้ว